Het paleis der kokhalswekkende gedrochten

Van al de kokhalswekkende gedrochten in het paleis was Geronimo het meest kokhalswekkend.
Dit kwam onder andere door het feit dat hij geen huid had en voornamelijk uit tand bestond. Nu is tand op zich niet bepaald kokhalswekkend, doch, als er rottend vlees aanhangt kan ik je verzekeren dat de kokhals nooit ver te zoeken is. Om Geronimo zo kokhalswekkend te houden hing de prins regelmatig stukken rot vlees aan het tandbeen van Geronimo. Dus in feite over heel zijn lichaam want zoals eerder gerefereerd bestond Geronimo voornamelijk uit tand.
Maar waarom deed de prins dat nu?

De prins had reeds als zuigeling een speciale band met zijn zus Sandrina. Het likken van haar oksels was voor hem vertier en jolijt. Als er maar een druppeltje zweet te ruiken was, glibberde de tong van de prins zo onder zijn zusje haar kleine lieve okseltje. Maar Sandrina had veel medelijden met Geronimo toen die in zijn melktandfase zat. Melktand valt uit na verloop van tijd, en aangezien Geronimo bijna helemaal uit tand bestond leverde dat aardig wat gewichtsverlies op! Geronimo huilde en huilde…Daarom nam ze hem s’nachts soms onder haar arm en viel ze zo in slaap. Wat sliep ze heerlijk! En Geronimo kon lekker huilen in haar troostende omhelzing.

Toen de prins op een ochtend, gelokt door de geur van verse zweetdruppeltjes, aan haar okseltjes wilde likken werd hij geconfronteerd met Geronimo. Hij kon niet helemaal door Geronimo heen likken, want Geronimo was vast van materie, niet gasvormig, dus besloot de prins rottend vlees rond Geronimo te hangen opdat Sandrina Geronimo niet meer onder de arm zou willen nemen. Om de koning, zijn vader, niet te doen argwanen, hing hij stukken rot vlees rond al het personeel in het kasteel zodat zijn malafide daad tegenover Geronimo zou opgaan in een groter geheel. Onder het motto “het is kunst Pa”, kon de koning de helse stank in het kasteel best verdragen.

Echter…Sandrina wilde niet ophouden met Geronimo onder haar armen te houden, want met die stukken rot vlees rond zijn kleine lijfje, leek hij nog zieliger dan tevoren! Niemand was zo zielig en kokhalswekkend als kleine Geronimo! Dus nam Sandrina Geronimo elke nacht mee in haar bedje en stak hem onder haar oksel.
Van dat slapen met Geronimo begon Sandrina uiteraard zelf aardig te stinken. De maden kropen onder haar armen door en bouwden kleine huisjes met piepkleine deurtjes onder haar oogballen.

Geronimo begon het zelf een beetje vervelend te vinden en kon de knuffels van de prinses na enkele jaren best wel missen. Wat een geur had die zeg!

Geronimo was immers zo gewoon geworden aan de stank van zijn eigen lapje rot vlees elke maand dat hij zich best goed in zijn vel voelde. En intussen was zijn tandbeen aardig teruggegroeid! Hij moest niet meer getroost worden!
En de prins? Wel, die kon terug lekker likken aan de oksels van zijn intussen veel oudere zus! Wat had de prins dat zo gemist. Hij huilde elke nacht weer van blijdschap, sabbelend op haar lange okselharen en Sandrina kon hem heerlijk knuffelen!

En zo leefde iedereen nog lang en gelukkig…Behalve de papa, die stierf aan darmkanker en had heel veel pijn.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s