De prins had reeds als zuigeling een speciale band met zijn zus Sandrina. Het likken van haar oksels was voor hem vertier en jolijt. Als er maar een druppeltje zweet te ruiken was, glibberde de tong van de prins zo onder zijn zusje haar kleine lieve okseltje. Maar Sandrina had veel medelijden met Geronimo toen die in zijn melktandfase zat. Melktand valt uit na verloop van tijd, en aangezien Geronimo bijna helemaal uit tand bestond leverde dat aardig wat gewichtsverlies op! Geronimo huilde en huilde…Daarom nam ze hem s’nachts soms onder haar arm en viel ze zo in slaap. Wat sliep ze heerlijk! En Geronimo kon lekker huilen in haar troostende omhelzing.
Toen de prins op een ochtend, gelokt door de geur van verse zweetdruppeltjes, aan haar okseltjes wilde likken werd hij geconfronteerd met Geronimo. Hij kon niet helemaal door Geronimo heen likken, want Geronimo was vast van materie, niet gasvormig, dus besloot de prins rottend vlees rond Geronimo te hangen opdat Sandrina Geronimo niet meer onder de arm zou willen nemen. Om de koning, zijn vader, niet te doen argwanen, hing hij stukken rot vlees rond al het personeel in het kasteel zodat zijn malafide daad tegenover Geronimo zou opgaan in een groter geheel. Onder het motto “het is kunst Pa”, kon de koning de helse stank in het kasteel best verdragen.
Geronimo begon het zelf een beetje vervelend te vinden en kon de knuffels van de prinses na enkele jaren best wel missen. Wat een geur had die zeg!
En zo leefde iedereen nog lang en gelukkig…Behalve de papa, die stierf aan darmkanker en had heel veel pijn.
PARTANUS 